Рубрика: Ռուսերեն, Արձակ

Մտապահում եմ չմոռանալ

Նրանք հարցնում են ինձ ՝ ինչպե՞ս դու կարող ես չհիշել այն աղջկա անունը։ Կամ հայրիկի մեքենայի համարները։ Կամ ճիշտ շրջադարձը դեպի ճանապարհ։

Բայց ինչպես իրենց հասկացնեմ, որ իմ հիշողության գրպանիկում (ամեն սրտի մեջ կա այդպիսի գրպանիկ) արդեն այնքան բան կա։ Եվ այլևս պետք չէ մանրակրկիտ որոշել, թե որը ուր տեղավորեմ։

Ես հիշում եմ, թե ինչպես էինք սևանում արևի տակ, և նա իր վրա տերև դրեց, որպեսզի տերևի տեղով սևանա և հետո այդ տերևի տեղը մնա։ Հիշում եմ, որտեղ պետք է թեքվել, ուր պետք է գնալ անտառի միջով, քանի որ ծառերը բոլորը տարբեր են, իսկ տները միանման։ Հիշում եմ, որ ճամփորդներին միշտ սկզբում թեյ են լցնում, և հետո նոր հարցնում են, թե ո՞վ են նրանք, և ու՞ր են գնում։

Հիշում եմ, թե ինչպես է շարժվում և դողում իր շրթունքի անկյունը, երբ նա ցանկանում է չծիծաղել։

Հիշում եմ, որ այն, ինչից պատրաստված է մանկությունը, չի կարելի անցկացնել ինչպես անթույլատրելի նյութերը բաճկոնի գրպանում, որը դեռ երեկ եղել է քեզ մեծանալու համար, իսկ այսօր ահա, ճիշտ քո չափին է։

Սակայն նրան, միևնույն է, հաջողվում է խանգարել ծնկի սպիի մեջ, աչքի գույնի մեջ, երբ նայում ես ոչ երկնքին, այլ մի փոքր վերև։

Այն զգացողության մեջ, երբ մտածում ես տարօրինակ մի հրաշք, ինչը միանշանակ ոչ ոքի հարկավոր չէ՝ անուն լուսնի փոքրիկ ծովի համար, դեղին գլխարկների թագավորության բնակիչների, անծանոթների մասին պատմությունների, քո անցորդների, մտքի ուժի, երբ կարող ես մահճակալը դարձնել նավ։

Հիշում եմ ինձ ծիծաղելիս, սրտիս մեջ խաղաղությամբ, և սառույցի հաստ շերտի տակ և ծառին հասած բալի համար բարձրանալուց։

Ցանկանում եմ չմոռանալ։

Թարգմանությունը՝ Արթենի Ջանիկյանի

Они спрашивают меня — как ты можешь не помнить имя той девочки? Или номер папиной машины? Или нужный поворот на нужную улицу? 

Но как объяснить им, что у меня в кармашке памяти (а в каждом сердце есть такой кармашек) уже так много всего. Ине нужно тщательно отбирать, что туда помещать. 

Я помню, как мы загорали и она положила себе на живот земляничный лист, чтоб такой остался след от загара. Помню, где нужно свернуть, когда иду через лес, потому что деревья все разные, а дома одинаковые. Помню, что путникам всегда сперва наливают чай, а только потом спрашивают, кто они и куда идут. 

Помню, как дергается уголок ее губ, когда она старается не засмеяться. 

Помню, что вещество из которого состоит детство нельзя пронести контрабандой в кармане куртки, которая еще вчера была тебе на вырост, а сегодня вот — в самый раз. 

Но оно все равно умудряется затесаться: в шраме на коленке, в цвете глаз, когда смотришь не на небо, а чуточку выше. 

В чувстве, когда придумываешь нелепое и прекрасное, совершенно точно никому не нужное: имя для маленького моря луны, жителей королевства вязаных желтых шапок, истории о незнакомцах — твоих попутчиках; силой мысли превращая кровать в корабль.

Помню себя на излете смеха, в сердце мира, и под толщей льда, и взбирающимся на дерево за спелой вишней.

Загадываю не забывать.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s